Menu
نویسنده مطلب : سمیرا خزفروش

مطلب مورد بحث:

مدل تاکمن و مراحل پنج گانه رشد یک تیم


در حال حاضر سرپرست یک تیم جوان و باانگیزه هستم که بعد از پشت سر گذاشتن تعارضات زیاد و آشفتگی های بسیار فکر میکنم در مرحله انسجام باشیم. همه تقریبا بهم اعتماد داریم و اهداف تیم بر اهداف شخصی مون اولویت داره. البته بنظر من این مراحل کاملا از هم جدا نیستن (کلا در علوم انسانی مطلق وجود نداره). بلکه هر عاملی که تعادل سیستم رو بهم بزنه میتونه اون رو از یک مرحله به مرحله قبل سوق بده. مثل ورود یک عضو جدید.

تمرین دوم: سال چهارم کارشناسی در تیم اجرایی کنفرانس ملی مکانیک ماشین های کشاورزی فعالیت میکردم. یک تیم منسجم و همدل که با تعامل های مناسب و اثربخشی های زیاد تونستیم یکی از بهترین کنفرانس های ملی رو در رشته خودمون برگزار کنیم. وقتی کنفرانس پایان یافت همه مجبور به ترک تیم شدیم چون هدف مون محقق شده بود. تا مدت ها حس دردناک از دست دادن هویت تیمی رو همه تجربه کردیم. هر چند هنوز هم ۸۰ درصد اعضا با هم در ارتباط هستیم. جالبه که هنوز هم یک نیروی نامرئی ما رو به هم نزدیک میکنه. بدون اینکه بخوایم انرژی زیادی صرف کنیم.