Menu
نویسنده مطلب : آفاق رحمانی

مطلب مورد بحث:

سوال‌های خوب و جواب‌هایی که دوست‌شان نداریم (دن اریلی)


معمولا جهت دادن جوابی قانع کننده، طول زمانی درک جواب برای کسانی که پی جوابهای من هستند برای من بقدری مهمه که با ندادن جواب یا کمرنگ کردن جواب مورد قیاس قرار می دهم.
زمانی که جوابها خصوصی هستند، طبیعتا خیلی ها از دادن جواب بهش طفره رفته و یا سوال را بنا به رعایت احترام گوینده کتمان نکرده ولی جواب را در اولین گریزگاه کلماتی به بنبست سکوت می رسانند.
زمانی توضیح جهت سوالاتی که ارزش ها را در دنیای من به چالش می کشید، بی اراده در اولین فرصت جوابی قانع کننده میدادم و خوشحال بودم که به این نکته آگاهم که هر کسی بتونه خودشو قانع کنه، یک دنیا را هم قانع خواهد کرد ولی بعد متوجه شدم توجیه نیست که مستمعین در انتظارش هستند بلکه یافتن مفری بسوی دروازه های دیگر ناخودآگاهی منه که براشون مهمه تا از مکنونات جانبی دیگری سر در بیاورند، لذا به قول آقای دن اریلی به Gap in understanding متوصل می شدم، یعنی توضیحی کوتاه که به نظر خودم کافی بود ولی در واقع بدرد کسی که چیز زیادی از حواشی و دامنه جوابهای من نمی دونست، نمی خورد و جدا کافی نبود و شاید متعجب کننده هم بود چون خونسردی من و کم اهمیت نشان دادن مطلب مورد سوال خود سوالات دیگری در ذهن مستمعین ایجاد می کرد.
لذا متوجه شدم گاهی ۱- برای پرهیز از دادن مجوز به دیگران نسبت به ورود به حریم شخصی خودم ۲- پرهیز از به درازا کشیدن بحث پیرامون جوابهای دقیقی که چالش برانگیزند و به نظرم ناگفته باید درک شوند و من حق دارم راجع بهشون حساس باشم، از راه کمرنگ کردن جواب وارد بشوم ولی ناگفته پیدا است که این راه جهت هر دو مورد موقتی است و در نهایت باید به روش های خاص و مناسب به برطرف سازی ریشه مواردیکه موجبات این دو پرهیز شده اند پرداخت.