Menu
نویسنده مطلب : شاهد اشرفی

مطلب مورد بحث:

هزینه های غیرقابل بازگشت یا Sunk Cost


در زندگی شخصی:

* هزینه خورد و خوراک: که باعث می شه بتونیم زنده بمونیم و بسته به اینکه چه مقدار هزینه برای نوع آن می کنیم می تونه برگشت پذیریِ زیادی داشته باشه. برای مثال اگر برای خرید غذای سالم هزینه کنیم با سلامتی که داریم می تونیم این هزینه رو تا حد بسیار بالایی بازگشت پذیر کنیم.

* هزینه کارواش خودرو: فکر می کنم این هزینه تا حد زیادی صرفا باعث ایجاد حس خوب در ما می شه و بازگشت پذیریِ خیلی کمی داره.

هزینه عطر و ادکلن: فکر می کنم این هزینه هم تا حد زیادی بازگشت ناپذیر هست و فقط باعث ایجاد حس خوب در ما می شه.

محیط سازمان:

* خرید تجهیزات یا ابزار:

خرید تجهیزات بی کیفیت نتیجه ی این استدلال خیلی از مدیران است که این هزینه بازگشت پذیر نیست. پس ما وسیله یا ابزاری لازم داریم که “فعلا” کارمون رو راه بیندازه. در حالی که خیلی از مواقع ابزار بی کیفیت نتیجه ی مستقیمِ منفی در خروجی کار و به طبع رضایت کارفرما از خدمت یا محصول می گذارد.

* هزینه ی آموزش پرسنل:

ممکن هست مدیران به دلیل اینکه برای آموزش روی خود هزینه کرده اند مصمم باشند که این فرد موظف است در سازمان آن ها بماند. راه های مختلفی هم برای این کار انتخاب می کنند مثل گرفتن تضمین و … . اما فکر می کنم این تصمیم بسیار غلطی برای بازگشت هزینه یک یا چند دوره آموزش است، چون مطمئنا می تونه به ایجاد بی انگیزگی در فرد منجر بشه.

* هزینه شرکت در نمایشگاه ها:

این یکی از هزینه هایی است که ممکن است فرد تصمیم گیرنده در سازمان رو به این نتیجه برسونه که چون هیچ بازگشتی نداره پس انجامش نمی دیم. در حالی که ممکن است ما در یک نمایشگاه فقط چند آدرس ایمیل یا شماره تلفن ارزشمند بدست بیاریم که در دراز مدت اثر مثبتش رو نشون بده.