Menu
نویسنده مطلب : کیان اعظمی

مطلب مورد بحث:

تلویحی و ضمنی به چه معنا هستند؟


با خوندن این درس یاد آرایه‌ی ادبی تلمیح که تو ادبیات دبیرستان یاد می‌دادند افتادم که به معنای با گوشه چشم نگریستن یا نگاه سبک کردن به سوی چیزی است.

وقتی در سخن یا شعری در فحوای کلام به قصه یا شعری اشاره می‌شود از تلمیح استفاده شده است.

مثلا در شعر زیر حافظ به داستان رانده شدن آدم از بهشت اشاره می‌کنه.

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت / من چرا ملک جهان را به جویی نفروشم

یا در غزل سعدی:

گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی/ روا بود که ملامت کنی زلیخا را

به داستان حیرت زنان مصر پس از مشاهده زیبایی یوسف اشاره دارد. (تلمیح)

اما یک آرایه تضمین هم داریم که به معنای آوردن داستان یا سخن مشهوری به صورت صریح و نه ضمنی در بین سخنان است. اما این تضمین از ضمانت کردن میاد.

تضمین سعدی از سروده فردوسی:

چه خوش گفت فردوسی پاک‌زاد/ که رحمت بر آن تربت پاک باد

<<میازار موری که دانه‌کش است/ که جان دارد و جان شیرین خوش است>>

بیت دوم پشتوانه شعری شاعر شده است و یک تضمین است.
پس شاید بشه گفت تلمیح، تلویحی و تضمین، تصریحی است.