Menu
نویسنده مطلب : سعیده اسلامیان

مطلب مورد بحث:

درباره اعتراف به اشتباهات


به نظر من وقتی کسی میتونه به اشتباهی اعتراف کنه که اول از همه اونو بعنوان اشتباه قبول داشته باشه بعضی وقتا ما نمی توانیم به خاطر اشتباهی که کردیم معذرت خواهی کنیم یا حتی اعتراف کنیم چرا که شاید هنوز قلباً اعتقاد نداریم که اشتباه کردیم و بخاطر دیگران تنها مجبور به قبول اشتباهمون شدیم.
بعد از اینکه قلباً اشتباه خودمون رو پذیرفتیم. نوبت به اعتراف کردن می رسد که قسمت سخت ماجراست و یک نفر به نظرم علاوه بر اعتماد به نفس بالا واقعا از ته دل باید قصد جبران اشتباهش و تکرار نکردن آن را داشته باشد تا بخواهد اعتراف کند. وگرنه به نظرم اعتراف نکند بهتر است و خودش و دیگران را مسخره نکند.
اینکه جلوی هرکس و هرجا به اشتباهات خودمون اعتراف کنیم را هم قبول ندارم باید علاوه بر سنجش ظرفیت خودمان در مقابل پیشامدهای آینده ظرفیت جمع یا طرف مقابل را بسنجیم و ببنیم آیا اعتراف به اشتباه دردی را دوا می کند یا مشکلی می شود بر مشکلات دیگر و یا حتی وسیله ای می شود برای سوء استفاده دیگران. البته بعضی از وقتا این مسائل تقاصی می شود در برابر اشتباهی که ما انجام دادیم و باید بپذیریم.
اما اگر اشتباهی کردیم که روح ما را آزار میدهد و موجب رنجش خاطر ما شده و نمی توانیم با آن کنار بیایم به نظرم اعتراف به اشتباه و در سدد جبران آن برآمدن تنها راه است. تا لااقل به خودمان آرامش بدهیم.
البته اعتراف کردن بسیار سخت است و برای همین در اسلام می بینیم غیبت کردن گناه کبیره هست چون غیبت و بدگویی از دیگران کار اشتباه است و بعد از انجام آن کمتر کسی حاضر به اعتراف و جبران اشتباهش می شود.
بنابراین بهتر است تا می توانیم اشتباه نکنیم و اگر مرتکب اشتباه شدیم به نظرم مستقیم ترین راه اعتراف کردن و جبران کردن اشتباه حتی المکان است. بعد از اعتراف هرچه را از دست بدهیم آرمش بدست می آوریم که مهم ترین چیز است.
 

 
برخی از سوالهای متداول درباره متمم
متمم چیست و چه می‌کند؟ (+ دانلود فایل PDF معرفی متمم)
چه درس‌هایی در متمم ارائه می‌شوند؟
هزینه ثبت‌نام در متمم چقدر است؟
آیا در متمم فایل‌های صوتی رایگان هم برای دانلود وجود دارد؟