Menu
نویسنده مطلب : مهشید پرچمی

مطلب مورد بحث:

چگونه برنامه ریزی کنیم که آن را دوست داشته باشیم؟


سلام؛ اخیرا در یکی از صحبت های دکتر هلاکویی مطلبی رو شنیدم که خیلی به مشکلات من در برنامه ریزی و اجرای برنامه ها ارتباط داشت. گفتم شاید شامل شما هم بشه و خوب باشه اینجا مطرحش کنم.

خانمی که با دکتر تماس گرفته بود میپرسید من در کارهای اضطراری و دقیقه نودی خیلی خوبم ولی نمیتونم برنامه ریزی هام رو انجام بدم و فقط تحت فشار، خوب کار میکنم.

دکتر هلاکویی جواب داد علت اصلی این مشکل کمال پرستیه. شما برای کارهاتون هدفهای بلند و فانتزی ای دارید و میخواید کارها صد درصد عالی انجام بشه به همین دلیل برنامه سختی میریزید و به خودتون سخت میگیرید ولی توی دلتون ناخودآگاه آرزو دارید یه ضرب العجلی پیش بیاد که مجبور بشید کار رو سریع ببندید و نخواین خیلی سخت کار کنید.

وقتی در شرایط فوری و تحت فشار قرار میگیرید، توقعتون از خودتون رو پایین میارید و با اشتباه و عالی نبودن نتیجه، کنار میاید ولی وقتی زمان زیادی دارید انقدر درگیر عالی بودن نتیجه میشید که اصلا انرژی پیشروری در کار رو پیدا نمیکنید.

پیشنهاد دکتر برای درست کردن این اوضاع، فازبندی پروژه و مجبور کردن خودمون به انجامش در زمان مشخص بود. مثلا بگیم من باید تا یک هفته ۱۰۰ صفحه از فلان درس رو بخونم حالا با هر کیفیتی که شد یا فلان نوشته رو حتما باید تا یه هفته تموم کنم هرچند رضایت صد درصدی نداشته باشم.

من همیشه این مشکل کمال پرستی رو دارم، انقدر ایده آل به نتیجه کار نگاه میکنم که جرئت ندارم کار رو پیش ببرم چون شاید به اون خوبی درنیاد و وقتی زمان تنگه به هر نتیجه ای راضی میشم و بالاخره کار رو تموم میکنم.

دارم سعی میکنم از توقعم کم کنم و به خودم امکان اشتباه بدم، اینطوری بهتر میتونم کارها رو پیش ببرم.