Menu
نویسنده مطلب : آرام آخوندی

مطلب مورد بحث:

مثل آب برای شکلات


زیبا نوشتید دوست عزیز.

«ترجیج من این است سوخته ای باشم که تجربه کرده و طعمِ طی مسیر و هُرمِ آتش را چشیده است تا کبریتی نمور، بی استفاده و رها شده در گوشه ای.»

از نگاه من هم چیزی بدتر از نم کشیدن و پوسیدن در میان ترسهای وجودمان که ما را از حرکت و اقدام باز میدارد نیست. یک مرگ تدریجی دشوار!