Menu


نقطه نمو | قطب دور از دسترس اقیانوسی


نقطه نمو - Nemo Point

فرض کنید در میانه‌ی دریا ایستاده‌اید و از خودتان می‌پرسید: «دورترین نقطه‌‌ی این دریا نسبت به خشکی کجاست؟ حداکثر فاصله‌ای که می‌توانم از همه‌ی خشکی‌های اطرافم داشته باشم چقدر است؟»

اگر در خلیج فارس باشید و دنبال چنین نقطه‌ای بگردید، حداکثر می‌توانید کمی بیش از ۱۰۰ کیلومتر با خشکی فاصله بگیرید. اما اگر وارد اقیانوس‌ها بشوید، طبیعتاً می‌توانید فاصله‌های بسیار دورتری را تجربه کنید. اما دقیقاً چقدر؟

پاسخ این سوال را یک مهندس نقشه‌بردار به نام لوکاتلا (Lukatela) در سال ۱۹۹۲ پیدا کرد: نقطه‌ای در اقیانوس آرام که از هر سمت، بیش از ۲۶۰۰ کیلومتر با خشکی فاصله دارد. ضمناً منظور از خشکی، آمریکای جنوبی یا نیوزیلند نیست؛ بلکه جزیره‌های بسیار کوچکی است که خود آن‌ها هم روی نقشه‌‌ی دیده نمی‌شوند (+):

نقطه نمو در اقیانوس آرام

این نوع نقاطِ دریاها و اقیانوس‌ها را در ادبیات رسمی، قطب‌های دور از دسترس (Poles of Inaccessibility) می‌نامند. اما مشخصاً نقطه‌ی مورد بحث ما که رکوردار فاصله از خشکی در تمام سطح سیاره‌ی زمین است، نقطه‌ی نمو (Point Nemo) نامیده می‌شود. لوکاتلا نام نمو را از کاپیتان نمو در داستان ۲۰ هزار فرسنگ زیر دریا (ژول ورن) گرفته است.

مطالعات انجام شده نشان می‌دهند که این نقطه از اقیانوس، یکی از مُرده‌ترین آب‌های جهان است. چون مواد کافی برای تغذیه‌ی آبزیان در آن وجود ندارد (+).

اما این باعث نشده که این نقطه‌ی مرده‌ی اقیانوس هم، از دست‌اندازی ما انسان‌ها در امان بماند:

  • موسسات فضانوردی مانند ناسا، مسیر سقوط ماهواره‌های فرسوده و از کارافتاده‌ی خود را به شکلی طراحی می‌کنند که ته‌مانده‌ی آنها در این ناحیه در آب بیفتد (+). به همین علت، نام غیررسمی نقطه‌ی نمو، گورستان ماهواره‌هاست.
  • آثار تولید پلاستیک انسان‌ها هم در این نواحی موجود است. چنان‌که در هر متر مکعب آب آن، ۲۷ قطعه میکروپلاستیک یافت می‌شود (+).

تا این‌جا صحبت از نقطه‌ی نمو، بیشتر از جنس یک نام‌گذاری است. اما اگر کمی به مشخصات نمو دقت کنیم، به یک نکته‌ی آموزنده هم درباره‌ی ابعاد دنیای اطراف‌مان می‌رسیم:

«ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) در فاصله‌ی حدوداً ۴۱۰ کیلومتری سطح زمین می‌چرخد. در واقع کسانی که ما آن‌ها را به نام فضانورد می‌شناسیم، حداکثر در این حدود از ما فاصله گرفته‌اند و دور زمین در حال حرکت‌اند.

حالا تصور کنید که شما در نقطه‌ی نمو در اقیانوس آرام هستید: ایستگاه فضایی بالای سرتان، فقط ۴۰۰ کیلومتر از شما فاصله دارد. اما نزدیک‌‌ترین خاک، بیش از ۲۶۰۰ کیلومتر از شما فاصله خواهد داشت.

بنابراین می‌توان گفت: ارتفاعی که ما با هواپیما و موشک‌های بالستیک و ایستگاه‌های فضایی، در دور زمین از آن خود کرده و در اختیار گرفته‌ایم، کوچک‌تر از چیزی است که در نگاه نخست به نظر می‌رسد.»

پیشنهاد عضویت در متمم

دوست عزیز.

شما با عضویت رایگان به عنوان کاربر آزاد متمم (صرفاً با تعیین نام کاربری و کلمه‌ی عبور) می‌توانید به حدود نیمی از چند هزار درس متمم دسترسی داشته باشید.

همچنین در صورت تمایل، با پرداخت هزینه عضویت، به همه‌ی درس‌های متمم دسترسی خواهید داشت. فهرست برخی از درس‌های مختص کاربران ویژه متمم را نیز می‌توانید در اینجا ببینید:

 فهرست درس‌های مختص کاربران ویژه متمم

البته از میان درس‌های مطرح شده، شاید بهتر باشد ابتدا مطالعه‌ و بررسی مباحث زیر را در اولویت قرار دهید:

دوره MBA

فنون مذاکره | تصمیم گیری

تحلیل رفتار متقابل | پرورش تسلط کلامی

افزایش عزت نفس | چگونه شاد باشیم

      شما تاکنون در این بحث مشارکت نداشته‌اید.  

     برخی از دوستان متممی که به این درس علاقه مندند:    طاهره خباری ، مهدی افشاری ، امین ، مریم آزاد ، امین محمدی

 

برخی از سوالهای متداول درباره متمم (روی هر سوال کلیک کنید)

متمم چیست و چه می‌کند؟ (+ دانلود فایل PDF معرفی متمم)
چه درس‌هایی در متمم ارائه می‌شوند؟
هزینه ثبت‌نام در متمم چقدر است؟
آیا در متمم فایل‌های صوتی رایگان هم برای دانلود وجود دارد؟

قوانین کامنت گذاری در متمم

15 نکته برای نقطه نمو | قطب دور از دسترس اقیانوسی

    پرطرفدارترین دیدگاه به انتخاب متممی‌ها در این بحث

    نویسنده‌ی دیدگاه : محمدرضا شعبانعلی

    من معمولاً برای این‌که مقیاس‌های نامتعارف (خارج از تجربه‌ی روزمره) رو بهتر درک کنم، اون‌ها رو میارم در مقیاس چیزهایی که می‌فهمم و بهتر می‌شناسم.

    اولین محاسبه‌ی من این بود که اگر قطر زمین رو کمتر از ۱۳۰۰۰ کیلومتر در نظر بگیریم و نسبت فاصله‌ی ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) رو با این ۱۳۰۰۰ کیلومتر بسنجیم، میشه گفت که ISS نسبت به پوسته‌ی زمین،‌ فقط به اندازه‌ی ۳٪ قطر زمین از سطح زمین فاصله گرفته.

    اگر قطر یک سیب رو مثلاً ۷۰ تا ۸۰ میلی‌متر در نظر بگیریم می‌شه ISS رو شبیه مگسی دونست که با فاصله‌ی ۲ میلیمتر داره دور این سیب می‌چرخه  (نتیجه: شاید من اگر جای خانم انوشه انصاری بودم برای پرواز در چنین فاصله‌ی نزدیکی به زمین، وقت نمی‌ذاشتم و پول خرج نمی‌کردم).

    محاسبه‌ی دومی که بعد از ISS به ذهنم رسید، قطر بیوسفر بود. ضخامت بیوسفر (پوسته‌ای از زمین که حیات در اون وجود داره) در گشاده‌دستانه‌ترین حالت، ۲۰ کیلومتره. باز هم اگر به نسبت قطر زمین حساب کنیم، چیزی حدود ۰/۰۰۱۵ قطر زمین.

    اگر به سراغ همون سیب قبلی بریم، میشه کل حیات رو پوسته‌ای با ضخامت ۰/۱ میلی‌متر دور سیب معادل دونست.

    واقعیت اینه که نقطه‌ی نمو برای من، حیات روی کره‌ی زمین رو تداعی می‌کنه: نوعی تنهایی برای یک سری موجودِ «پایه‌ی کربن» در حد ضخامت پوسته‌ی سیب که تا دورترین نقطه‌ی عالَمِ شناخته‌شده هم، موجود زنده‌ی دیگه‌ای نمی‌شناسن و در جهانِ بی‌کران‌شون، خبر از کرانه‌ای نیست.

     
    دوست گرامی مشاهده تمرینهای مربوط به این درس، صرفا برای کاربران متمم امکانپذیر میباشد.
    .