Menu
راهنمای خرید و خواندن کتاب

در انتخاب یک کتاب به چه نکاتی دقت کنیم و کتاب را چگونه بخوانیم تا اثربخشی بیشتری داشته باشد؟




آیا در تصمیم گیری‌ها به “شادی” توجه می‌کنیم؟


کارگاه زندگی شاد

تحقیقات نشان می‌دهد کسانی که از گام‌سنج برای سنجش تعداد قدم‌های روزانه‌ی خود استفاده می‌کنند، در مقایسه با کسانی که از چنین ابزاری استفاده نمی‌کنند، بیشتر راه می‌روند. هم‌چنین بررسی‌ها نشان داده کسانی که پیوسته فشار خون خود را کنترل می‌کنند در مقایسه با گروه مشابهی که فشار خون خود را کنترل نمی‌کنند، از نظر فشار خون در وضعیت بهتری قرار دارند (فصل پنجم کتاب طراحی شادمانی نوشته‌ی پاول دولان).

این را هم می‌دانیم که برای کنترل وزن، یکی از راه‌های رایج، کنترل میزان کالری غذاها و خوراکی‌هایی است که مصرف می‌کنیم.

حالا که به نظر می‌رسد بسیاری چیزها را می‌توان با کنترل و پایش دائمی به سطح مطلوب نزدیک‌تر کرد، آیا چنین کاری را نمی‌توان در مورد شادی و شادمانی انجام داد؟

چرا کنترل و پایش «شادمانی» دشوار است؟

حداقل دو علت وجود دارد که باعث می‌شود پایش شادمانی بر خلاف پایش کالری یا تعداد قدم‌های پیموده‌شده و یا فشار خون، ساده نباشد.

علت اول این است که ما معمولاً اولویت‌های دیگری داریم. مثلاً وقتی می‌خواهیم به رستوران برویم یا کتابی انتخاب کنیم و بخوانیم و یا خودروی خود را تعمیر کنیم، آن‌قدر فاکتورها و مولفه‌ها و اولویت‌های مختلف در تصمیم‌گیری و انتخاب گزینه‌ها داریم که دیگر فرصت به «بررسی شادمانی هر گزینه» نمی‌رسد.

علت دوم هم این است که ما باید میزان شادمانی را حدس بزنیم (بر خلاف کالری یا تعداد قدم‌ها که شاخص‌های شفاف و عینی هستند) و محققان مختلف از جمله دن گیلبرت، به درستی به ما آموخته‌اند که ما در حدس زدن میزان شادمانی چندان قوی نیستیم.

پس در عین این‌که می‌دانیم کنترل و پایش می‌تواند مفید باشد، به نظر می‌رسد که در عمل، انجام این کار چندان ساده و عملی نیست.

ما می‌توانیم نتیجه‌ی تصمیم‌ها را ثبت کنیم

پاول دولان در این زمینه یک پیشنهاد جایگزین دارد: حالا که قبل از انجام یک کار یا در حین تصمیم‌گیری، نمی‌توانیم برآوردی از میزان شادی و شادمانی داشته باشیم، حداقل می‌توانیم بعد از اقدام، نتیجه‌ی آن تصمیم را – از منظر شادمانی – ثبت کرده و به عنوان بازخورد استفاده کنیم.

شاید ثبت نتیجه بعد از تصمیم‌گیری، کمی دیر باشد و نوشداروی بعد از مرگ سهراب به نظر برسد، اما به مرور زمان، آگاهی ما از تبعات تصمیم‌هایمان افزایش پیدا می‌کند و به تدریج می‌توانیم تصمیم‌های بهتری بگیریم (از نظر شادی‌آفرینی).

به این مثال فکر کنید:

محدودیت در دسترسی کامل به این مجموعه درس

دسترسی کامل به مجموعه درس‌های زندگی شاد برای اعضای ویژه متمم در نظر گرفته شده است.

با عضویت ویژه‌ی متمم، علاوه بر دسترسی به این مجموعه درس، به درس‌های بسیار بیشتری نیز دسترسی پیدا می‌کنید که می‌توانید فهرست آنها را در اینجا ببینید:

 فهرست درس‌های متمم

البته اگر به بحث زندگی شاد علاقه دارید، بهتر است ابتدا به درس‌های زیر سر بزنید و مطالعه‌ی آن‌ها را در اولویت قرار دهید:

  شخصیت شناسی | حمایت اجتماعی

  خودشناسی | عزت نفس | هوش هیجانی

  تحلیل رفتار متقابل | پرورش تسلط کلامی

  استرس | مدیریت انگیزه

  دوره MBA (مطالعه‌ی منظم درس‌ها)

      شما تاکنون در این بحث مشارکت نداشته‌اید.  

     برخی از دوستان متممی که به این درس علاقه مندند:    محمدرسول تصاعدیان ، سید محمد مهاجر ، سیّد مجتبی یزدان خواه ، حمید م ، شکوفه

ترتیبی که متمم برای خواندن مطالب سری کارگاه زندگی شاد به شما پیشنهاد می‌کند:

سری مطالب حوزه کارگاه زندگی شاد

قوانین کامنت گذاری در متمم

103 نکته برای آیا در تصمیم گیری‌ها به “شادی” توجه می‌کنیم؟

    پرطرفدارترین دیدگاه به انتخاب متممی‌ها در این بحث

    نویسنده‌ی دیدگاه : شهرزاد

    * چقدر عالی بود این متن... و پرسیدید :"واقعاً توجه به میزان شادی و لذت ما در تصمیم‌های کوچک زندگی هم مهم است؟"

    جواب من اینه: بله، صد در صد!

    وقتی توی کارگاه این هفته ی شادی شرکت کردم و این مطلب خیلی خوب رو خوندم، خیلی خوشحال شدم. چون یادم اومد که من کلاً تا حدود زیادی چنین آدمی هستم ... یعنی سعی می کنم بی تفاوت از شادیهای کوچک و بزرگ زندگیم نگذرم و با تمام وجودم لمس شون کنم و قدرشون رو بدونم. حتی اگه اون خوشی، یه شعله ی خیلی کوچیک و کم فروغ، در دل یک تاریکی بزرگ باشه.

    حتما تمرین خوب شما رو هم انجام میدم...

    * یاد قسمتی از متن کتاب دوست داشتنی «بابالنگ دراز» هم افتادم که احساس کردم به این بحث، بی ارتباط نیست. شاید شما هم دوست داشته باشید بخونینش. اونجا که «جودی ابوت» میگه:
    "...می خواهم وقتی که خوش هستم بدانم که خوش هستم. بعضی ها زندگی نمی کنند. مسابقه ی دو گذاشته اند. می خواهند به هدفی که در افق دوردست است برسند و در حالیکه نفسشان بشماره افتاده میدوند و زیباییهای اطراف خود را نمی بینند. آنوقت روزی می رسد که پیر و فرسوده هستند و دیگر رسیدن و نرسیدن به هدف برایشان بی تفاوت است. ولی من تصمیم گرفته ام که سر راه بنشینم و توده ای از خوشی های زندگی را ذخیره کنم."

     
    دوست گرامی مشاهده تمرینهای مربوط به این درس، صرفا برای کاربران متمم امکانپذیر میباشد.
    .